Honestly, I miss those days when we’re somewhat sweet toward each other. Those days when we constantly update each other in all our goings-on… those days when we make extra efforts to catch each other and talk.
I really hate this excruciating gap mounting between us.
I miss you so much.
This post is for you who unexpectedly infiltrated my bewildered system. Who by a snap changed my daily routine, my normal thinking and my accustomed flow of everyday life, without me noticing.
Oh sure, I have regrets. There were times when I wish I had never let you dock in this swirling sea of troubled scheme. It makes me think that having you in this cosmos abruptly spun things to appear in its utmost complexity. Nonetheless, I am still grateful that at some point in my expedition in this chaotic galaxy, I had a chance to collide in some transient soul and share savvies and mundane happiness amidst the resounding truth of severance.
Despite the torment I’ve been experiencing throughout the course; in this lucid dream of prejudiced and one-sided correlation, I still want to thank you for partaking in this evocative voyage I’m into. Little by little, I am learning to accept the fact that sooner in this journey you will bid your farewell and leave me with no choice but to linger in this flustered route alone. Hoping that this agony I am enduring will vanish the moment I get numb in walking barefooted in this rocky trail, or smashing in another transient soul again.
SHEEEET. Feeling ko talaga season ko ngayon e. HAHAHAHA. 
Okay, remember last night na sobrang broken ako? Well, hindi pa naman talaga ako nakaka-move on.
Before ako matulog kagabi tinext nya ako. I dunno kung GM yun pero syempre wala naman akong choice kundi mag-reply. (Malandi!) Hindi naman nya ako ni-replyan so hindi ko na inintindi inisip ko parin kung kamusta na sya, nag worry din ako kung nag uumpisa na ba syang umiwas sakin.
Tinext ko sya agad pagkagising ko. (O diba, punum-puno ng kalandian ang bungo ko ngayon.) Sobrang sincere pa naman nung text ko, mga 15mins kong kinompose tapos sinagot lang ako ng “Thanks” (Tangina, wala pang period. Dun talaga ako nasaktan.) So yeah, from that bumuo na ako ng hinuhang END OF TIME na talaga para sa aming dalawa. (As if namang may namagitan samin diba?)
I logged in sa Facebook after ko tumae. BOOM! Online sya. Online din yung kapatid ko. Agad-agad akong nag offline. Hindi ko alam kung sya ba ang tinataguan ko o yung kapatid ko. Anyway, hanggat maaari ayoko na talagang makipag-usap sa kanya. Alam mo yun, habang may communication kayo lalo ka lang nagiging attached? (Itsura!) So nag offline nga ako, e tengeneng ticker ng Facebook, napaka Fail, kahit naka-offline mode ka e ibo-broadcast sa sangkatauhan na nakikipag commentan ka at may tinataguan ka lang sa chat kaya kunyari offline ka. 
Wala na akong nagawa, nag online na ako. Baka naman isipin nya tinataguan ko sya. HELLOOOOOWW?! HAHAHA. Minutes had passed na walang nagpa-pop na chat box (Damn! Goodbye na talaga.) Then to my surprise nag chat sya. Okay, puro kasamaan lang ang sinabi nya tapos tinatanong lang ako kung anong ginagawa ko. Medyo wala naman na ako sa mood makipag-usap nung mga panahong yun (KINISSSS!) dahil nalilibang ako sa panunuod ng mga nakakatawang videos. Sabi ko wait lang, tapos nag offline sya. GREAT. <//3
Tapos nagulat ako dahil the moment na nag offline sya e biglang may nag chat sakin, tinatanong kung anong height ko. Syempre akala ko babanat, sinagot ko ng “Bakit?” tapos sabi nya, basta kailangan nya lang daw malaman. Tapos parang ako, “Okay.” (Zannamabitz!) Ineffort ko namang mag-sukat ng sarili ko dahil baka importante yung tanong nya. Tapos nung tinanong ko kung bakit, sabi nya akala nya daw ako yung kapit-bahay nila. Bagong lipat lang daw kasi sila tapos sobrang na-shock sya nung nakita nya kasi kamukha ko daw ng mga 85%. WTF!
Syempre sumagi sa isip ko na of all people e bakit alam nya yung mukha ko, knowing na friends lang naman kami sa Facebook at parang once in a blue moon pa kami mag-interact sa isa’t-isa. Biniro ko sya na baka mainlove sya sa kapit-bahay nila kasi kamukha ko nga. Tapos sumagot, “Actually kamukha mo nga rin yung boyfriend ko ngayon e. Mga 45%.” tapos kung saan-saan na napunta yung usapan namin na ang laman lang naman talaga e yung mga pambobola nya sakin.
To sum it up! ANG GWAPO KO LANG TALAGA! HAHAHAHA. 
No seriously, sa tingin ko maganda na rin na medyo umepal sya sa sistema ko ngayon lalo’t kailangan ko ng mapagda-divert-an ng atensyon habang nasa stage ng pagmu-move on. Wala naman akong planong i-pursue sya bilang In a relationship ang status nya. Gusto ko lang talaga ng ibang kausap para unti-unti na akong makadistansya sa nauna.
Sana talaga maging MERRY ANG CHRISTMAS KO! HAHAHAHA.
Update (01.16.12):
Honestly, medyo kinilabutan ako nung muli ko itong mabasa. Ang FEELING ko pala masyado nung mga panahong yan. HAHAHA. Simula ngayon dadalasan ko na ang pagkakape para nerbyusin naman ako ng kahit konti sa mga naiisip ko. =))
Broken pero masaya.
Okay, let me clear things up. Hindi ko talaga pinlanong punuin ‘tong site na ‘to ng puro kalandian, buhay pag-ibig, kakornihan at kung ano pa mang interpretasyon mo dito. Nagkataon lang sigurong medyo alam mo na, dinapuan ako ng paru-parong itim na higis puso at feeling ko e nakatapat ang sinag ng buwan sa cardiac muscle ko ngayong mga panahong ‘to. :3
BROKEN.
As in wasak na wasak? HAHA. Yung akala mo may feelings sya para sayo, kasi nagbibigay ng motibo e, palaging nag iinitiate ng conversation kahit parang bago kayo matulog e nagkausap na kayo tapos pagkagising mo gusto nanaman makipag-usap. Consistent pa! Lintek, pa-fall no?
Tapos inaasar-asar ka, kung anu-ano sinasabi sayo tapos ikaw naman ‘tong si malandi kilig na kilig. Hanggang sa nabago na yung daily routine mo na dapat e gigising ka ng 11am tapos magbabasa ka ng mga text messages ng mga ka-thesis mo saka ng mga GM ng mga taong hayok sa unlimited texts pero nakita mong wala yung pangalan nya sa mga nag text e buong araw mo ng hihilingin na sana mag text sya. To the point na kada tunog ng message alert tone mo e pasikreto kang bumubulong na sana pangalan nya yung lumabas. Pakipot ka pa, ayaw mong ikaw yung unang mag text kasi sabi mo “kapag ito hindi nakatiis at tinext ako, may gusto ‘to sakin”. Hanggang ayun, nakatanggap ka nga ng text galing sa kanya, pag open mo, medyo strange yung message… pero keri na ang importante e nag text sya. Eto ka at excited na excited na nag compose ng reply tapos nung nag text back sya ang sabi “sori xsend”. BOOM!
Well actually, wala naman talaga akong dapat sisihin dito kundi ang sarili ko. In the first place, sino ba kasi ‘tong assumerong kung makapag-interpret ng data e akala mo gwapo. MALISYOSO! Lahat nalang ng gawin paramdam? Lahat nalang ng act may malisya? HAAAY.
Broken kasi dumating sa point na nalaman mong shoulder-to-cry-on lang pala ang role mo sa buhay nya, kaibigan ba. (FRIEND ZONED! HAHAHA.) Tapos saka nya ikinonfess sayo ang lahat…
MASAYA.
Kasi yung gusto nya (na technically ay karibal mo) e tinurn down din sya. Parang quits lang. Tinurn down ka nya, tinurn down sya nung gusto nya pareho kayong walang napala. Syempre nalulungkot ako para sa kanya, pero HELLO?! Wag na tayong magpaka-plastik. Hindi ko naman maitatangging natuwa din ako sa nangyari dahil una, alam kong kung hindi man sya mapupunta sa akin ay hindi rin sya mapupunta sa iba (at least for now habang sariwa pa ang feelings) at pangalawa e alam mong nararanasan din nya yung hirap at pagdurusang nararanasan mo sa ngayon (okay, medyo kontrabida yung dating ko dito). HAHAHA.
Sa ngayon siguro kailangan munang mag focus sa paglimot sa nararamdaman para sa kanya. WTF! Ang hirap din kasing mag adjust, naging attached ka na… nasanay ka na na hindi matatapos ang araw na hindi kayo nag-uusap. Andami mo pang inimagine na mangyayari sa inyo kapag naging kayo na tapos parang isang pitik lang nawala na lahat.
Ilang beses na akong napunta sa sitwasyong ‘to. Dapat talaga alam ko na yung gagawin, pero ang hirap parin talaga. Pero alam ko namang sooner or later e malalampasan ko rin ‘to. Saglit palang naman, alam kong magiging madali lang ‘to kasi mababaw palang.
PS
Utang na loob, minsan lang ako maging corny, pagbigyan nyo na ako. Intindihin nyo naman yung feelings ko. Tao rin naman ako, lumalandi din. HAHAHAHAHAHAHAHAHA. ))
Yung 2 days ago namumuhay ka lang ng normal at mapayapa tapos bigla syang dumating… ngayon hindi mo na kayang matapos ang araw na hindi kayo nagkakausap. (Ayokong maglagay ng emoticon, una ay malalaman nyo kung gaano ako kalandi ka-korni. Pangalawa ay hindi ko talaga alam kung anong nararamdaman ko ngayon.)
I haven’t really decided yet on what to post in this cyber paper. Obviously I don’t want to feed this with so much rants from the cruelty of life (though it seems like I don’t have any option).
I don’t think it’s a safe place for me to blab here about weird classmates, rude professors and rotting institutions. With those mug shots flashing in the footer of this site, doing those stupid acts were my least priority. When one of them discovered this, surely I will be thrown on deep shit.
Speaking of deep shit, we’re actually swimming in the vast oceanic shit of thesis writing. It seems like all the groups were up for the thesis defense and ours were so left behind. Anyway, I’m not blaming anyone, I trust my team and I know we can survive this; yet it was just so depressing to know the reality that we’re way too far to claim success.
